Bevallingsverhaal deel 1

By april 29, 2017 ,


Daar is hij dan, onze zoon Siem. Geboren op 15 april 2017. Het was een zeer snelle bevalling maar helaas moest Siem een paar daagjes bijkomen in het ziekenhuis.

Op zaterdagochtend 15 april om 5.00 uur s' nachts braken mijn vliezen. Hier was ik erg blij mee want ik had het helemaal gehad met mijn zwangerschap en elke dag hoopte ik dat het zou gaan beginnen. Nu begon het 5 dagen eerder dan de uitgerekende datum en ik was er helemaal klaar voor. Nadat mijn vliezen braken ging ik ervan uit dat het nog wel uren kon duren voordat de weeën zouden beginnen. Dit hoor je immers zo vaak, zeker bij een eerste bevalling. Ik besloot dus eerst even lekker te gaan douchen en wellicht daarna nog even wat uurtjes slaap te pakken. Maar tijdens het douchen begonnen de weeën al direct. Eerst waren ze nog mild maar al heel snel werden ze heftiger. Van slapen kwam dus niks meer. Toen ik naar beneden ging, kwamen de weeën al snel elke 2 minuten. Maar de duur was nog maar een halve minuut, dus mijn vriend en ik dachten dat het nog te vroeg was de verloskundige te bellen. Om 7.00 uur waren de weeën al zo heftig en had ik helaas ook rugweeën. We besloten toen toch maar te bellen en om half 8 was de verloskundige er. Zij constateerde dat ik al zo'n 5 a 6 cm ontsluiting had. Snel naar het ziekenhuis dus! Geloof mij, een rit in de auto met elke 2 minuten een heftige wee is echt geen pretje. Gelukkig wonen we niet al te ver van het ziekenhuis en na een kwartier kwamen we daar aan.
Vooral de rugweeën waren ontzettend pijnlijk. De weeën volgde elkaar ook in zo'n snel tempo op dat ik amper een halve minuut de tijd had om tussen de weeën door op adem te kunnen komen. Tegen half 9 heb ik nog geroepen dat ik het echt niet meer trok en iets voor de pijn wilde. De verloskundige zei toen dat ik nog even vol moest houden en dat we na een half uurtje zouden kijken hoe ver ik zou zijn. Op advies van de verloskundige ging ik onder de douche vanwege de rugweeën waarbij mijn vriend de sproeier op mijn rug hield. Heel fijn als je dan een douche hebt die elke 15 seconden wisselt van koud naar warm..
Na een half uur (het leek uren te duren), bleek dat ik al zo'n 10 cm ontsluiting had. Dit was om 9,00 uur. Geen mogelijkheid meer tot pijnbestrijding dus. Binnen een half uur begonnen de persweeën en om 10.17 uur werd Siem geboren! Een zeer snelle bevalling dus van 5 uur.


Siem kwam er pimpelpaars uit. En wat nog een verrassing was, hij woog maar liefst 9,5 pond. Ook de verloskundige was zeer verbaasd. Siem liep wel voor op zijn groei, dit bleek uit de groeiecho's maar na verloop van tijd zat hij weer op het gemiddelde. Hoogstens iets daarboven. Ze hadden hem dan ook geschat op zo'n 7.5 pond. Niet dus!
Door zijn hoge gewicht en de snelle bevalling, had Siem er veel moeite mee. Zijn Apgarscore was goed, maar hij bleek zuurstoftekort te hebben. De machine waar dit mee werd gemeten, bleef steeds piepen. Al snel betekende dit dat hij mee de couveuse in moest.
Daar lig je dan. Net bevallen, net je kindje in je armen en dan wordt hij weer van je weggenomen. Natuurlijk was dit het beste voor Siem maar ik vond het verschrikkelijk.


Mijn vriend ging natuurlijk mee met Siem naar de couveuse afdeling. Hier werd hij in een open couveuse gelegd. Het moeilijkste voor ons was dat we niet goed wisten wat er aan de hand was. 'Zuurstoftekort' en ' opstartproblemen' zeggen ons niet veel over de ernst van de situatie. Als ouders weet je niet hoe erg het is, hoe lang hij in de couveuse moet en wat dit betekent. Dat maakt het onwijs moeilijk. Al snel werd duidelijk dat hij sowieso de nacht moest blijven. De volgende dag kreeg hij ook nog een infuusje en dit werd al snel uitgebreid met een sonde. Siem had dus overal slangetjes en die eerste dag had hij veel moeite rustig te ademen. Hij kreunde veel en dat doet een moederhart zoveel pijn!

Gelukkig maakte Siem snelle stappen vooruit. Eerst mocht de sonde eruit (die had hij er zelf voor het gemak maar alvast uitgetrokken), daarna de extra zuurstof en toen ook het infuusje. Na vijf dagen mochten we eindelijk naar huis. De precieze oorzaak van zijn opstart problemen weten ze niet. Zijn bloed was te dik en waarschijnlijk is het de combinatie geweest van een snelle bevalling en een hoog geboortegewicht. Ons manneke heeft het gewoon even zwaar gehad!
Maar wat waren we blij dat we nu met z'n drietjes lekker naar huis konden.

You Might Also Like

0 reacties